Van tafellaken tot droom

Er was een tijd dat ik nog geen knoop kon aanzetten, echt niet. Ik keek ernaar alsof het een Ikea-handleiding zonder plaatjes was. Creativiteit leek me iets voor andere mensen.

Tot het moment dat ik in een kringloopwinkel stond… die onmiskenbare mix van oud hout, een beetje wasmiddel en heel veel verleden… met een prachtig tafellaken in mijn handen en dacht: wat als ik het gewoon probeer? Want dit stofje zag ik al veranderen in een droomjurk. Mijn garderobe lag niet in winkels… die zat in mijn hoofd.

Ik kocht een naaimachine voor zestig euro (van een vreselijke kwaliteit), het tafellaken lag thuis al te popelen en ik had een idee dat groter was dan mijn ervaring.

Dat tafellaken werd mijn eerste jurkje. En trots joh dat ik was. Mijn vertrouwen groeide. Net als mijn inspiratie. En het lijstje met nog te maken creaties.

Het jurkje was niet perfect. Een beetje scheef hier en daar, een naad die beter had gekund… maar het was van mij! Zelfgemaakt én draagbaar. En ergens daar begon iets.

Geen groot plan, geen strategie. Gewoon doen. Proberen. Soms iets maken wat totaal mislukte (even vloeken, jezelf herpakken en doorgaan) en soms iets waarvan ik dacht: hé… dit klopt.

Langzaam groeide dat gevoel.

Van een losse poging naar een passie.
Van een passie naar werk.
En van werk naar wat het nu is: een atelier waarin we elke dag iets maken wat er eerst nog niet was.

Van een tafellakenjurkje naar inmiddels duizenden ontwerpen en gemaakte items.

En misschien is dat wel wat ik heb geleerd:

Dat je niet hoeft te kunnen om te beginnen.
Alleen maar te beginnen om het te kunnen.

Maar ik vraag me soms af…

Hoeveel dromen blijven eigenlijk liggen, omdat we wachten tot we denken dat we het al kunnen?

Valentine Lutters

Ontwerpster kledinglijn Tula Moon

www.tulamoon.com