Eerste auto

Onlangs ben ik verhuisd. Op deze plek waar ik voor het eerst alleen een appartement kocht, zat vroeger een autogarage.

Het toeval wil dat ik hier mijn allereerste eigen auto op de kop tikte. Kort na het halen van mijn rijbewijs, ging ik samen met mijn vader op zoek naar een auto. Ons pap was een held zonder cape, maar van auto’s had hij eerlijk gezegd weinig verstand. Zijn technische kennis reikte niet veel verder dan het onderscheiden van een stuur en een versnellingspook. Maar onderhandelen kon hij als de beste, dus nam ik hem juist daarom mee. De keuze was snel gemaakt: de goedkoopste auto die er stond moest het worden. Een witte Fiat Uno.

Achteraf gezien had ik beter iemand mee kunnen nemen die minder goed kon onderhandelen, maar wél verstand had van auto’s. Mijn tweedehandsauto was een zogenaamd maandagmorgenmodel, een kat in de zak. Het was eigenlijk nauwelijks een auto te noemen. Als ik een portier dichtsloeg, klonk het alsof ik de koektrommel van mijn oma dichtklapte. En de vering van de stoelen was minstens zo wankel als mijn zelfbeheersing naast diezelfde trommel. Maar zelfs dat was niet het grootste probleem: rijden deed hij ook al niet al te best.

Heel wat keren strandde ik onderweg omdat er weer eens een mankementje was. Nee, de weg met mijn Uno ging niet over rozen. De auto stond meer in de garage, hier op deze plek, dan dat ik er met plezier mee rondreed. Om een lang verhaal kort te maken, mijn Uno en ik werden geen besties, we zijn niet lang samen geweest. En nu woon ik hier, op de plek waar mijn auto destijds vaker stilstond dan reed. Als mijn vader het nog had meegemaakt, had hij vast tevreden om zich heen gekeken en gevraagd of ik goed had onderhandeld. Soms kom je precies waar je moest zijn, ook als de weg ernaartoe allesbehalve soepel verloopt.

Wat was jouw eerste auto?

Wanda Havens