Het muzikale leven van Martin Hoenselaar

70 jaar achter de toetsen

Met zijn 92 jaar zit hij nog altijd achter het orgel, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Martin Hoenselaar vierde afgelopen voorjaar zijn 70-jarig jubileum als organist, maar stoppen? Daar denkt hij nog lang niet aan. “Zolang het kan, blijf ik spelen,” zegt hij nuchter. “Het orgel hoort gewoon bij mijn leven.” Ik spreek hem tijdens een afspraak op initiatief van dorpsgenoot Gerdie Kersten. Het was erg gezellig!

Zijn muzikale reis begon al op jonge leeftijd in Milsbeek. Als misdienaar stond hij regelmatig in de kerk, maar buiten speelde hij liever mondharmonica. “Pastoor Reintjes hoorde me eens spelen en zei: ‘Jij moet maar eens bij mij komen, dan geef ik je pianoles.’ Zo is het eigenlijk begonnen,” vertelt Martin. Het bleek het startpunt van een indrukwekkende muzikale loopbaan.

Na zijn studie en militaire dienst kwam hij eind januari 1956 terug. “Ik was net uit dienst en kon vrijwel meteen beginnen in Tienray, als organist en dirigent,” blikt hij terug. Om het praktisch te houden, woonde hij daar intern. “Elke dag 32 kilometer fietsen van Milsbeek naar Tienray was geen doen, dus dat was een mooie oplossing.”

Tienray, een drukbezochte bedevaartplaats, vormde een belangrijke basis voor zijn ontwikkeling. “Het was een levendige parochie, met veel processies. Je speelde daar echt voor volle kerken.” In de jaren daarna volgden verschillende plaatsen, waaronder Weert en uiteindelijk Malden, waar hij zich in 1973 vestigde.

In al die jaren bespeelde Martin talloze orgels, waaronder enkele van de mooiste in de regio. “Het orgel van de Lourdeskerk in Nijmegen is prachtig, en ook dat van de Sint Antonius Abt in Wijchen blijft bijzonder,” zegt hij. “Eigenlijk heb ik bijna alle orgels in de omgeving wel eens bespeeld.”

Dat hij nog altijd actief is, blijkt wel uit zijn agenda. “Ons gesprek moest in de middag, want in de ochtend had ik een uitvaart,” zegt hij met een glimlach. “Ja, ik speel nog steeds bij rouwen en trouwen. Dat blijft belangrijk werk.” Zijn repertoire varieert van klassiek tot ingetogen stukken die passen bij het moment. “Je moet de juiste sfeer kunnen neerzetten. Dat is misschien nog wel het belangrijkste.”

Voor Martin is muziek altijd meer geweest dan alleen noten spelen. “Het is gevoel, beleving. Je begeleidt mensen op belangrijke momenten in hun leven.” Dat besef houdt hem scherp en gemotiveerd. Thuis oefent hij nog altijd op zijn orgel. “Je moet het wel bijhouden, anders gaat het verloren.”

Als hij terugkijkt op zijn lange carrière, overheerst dankbaarheid. “Ik heb zoveel mooie momenten meegemaakt. Muziek heeft me overal gebracht.” En de toekomst? Die ziet hij met vertrouwen tegemoet. “Zolang ik achter dat orgel kan zitten, ga ik door. Het is en blijft mijn passie.”