Topic Natuur: Lindebomen

De afgelopen weken kon je tijdens een wandeling of fietstocht in de gemeente Berg en Dal genieten van bloeiende en heerlijk geurende lindebomen. Deze bomen zijn een feest voor de insectenwereld, talloze insecten worden aangetrokken door de heerlijke geur.

De afgelopen weken kon je tijdens een wandeling of fietstocht in de gemeente Berg en Dal genieten van bloeiende en heerlijk geurende lindebomen. Deze bomen zijn een feest voor de insectenwereld, talloze insecten worden aangetrokken door de heerlijke geur.

Maar ook wij, mensen, kunnen genieten van de zoete geur van lindebloesem. Het beste kun je dan ’s middags rond een uur of vier onder een bloeiende linde gaan zitten. Heerlijk is dat, je beleeft de geur van de linde, maar ook de geluiden en kleuren van de insecten die er massaal op afkomen. Het is heerlijk rustgevend. Je kunt lindebloesemthee of lindebloesemhoning kopen en dit gebruiken als middeltje om lekker rustig te worden in deze hectische wereld. Er zijn verschillende variëteiten van de linde in onze gemeente te vinden, maar de meeste hebben een toch wel vervelende bijkomstigheid! Er valt vies plakkerig spul uit de bomen en als dit op je auto of tuinmeubilair terecht komt dan is dat geen pretje. Het spul dat uit de bomen valt is honingdauw.

Bladluizen leven van het sap dat in de bladeren zit. Ze hebben een zuigsnuit en zuigen het sap eruit. Dit sap zit vol met suikers en ze drinken er zoveel van dat ze tijdens het eten al dit suikerhoudend sap gaan uitplassen. Heel vaak zie je langs de stam mieren naar boven lopen en aan de andere zijde van de stam komen ze weer naar beneden. Even goed kijken, de naar beneden lopende mieren zijn wel ééns zo dik als de naar boven lopende mieren! Ze gaan namelijk die bladluizen melken. Honingdauw is het voedsel voor de mierenpoppen in een mierennest. De mieren likken de honingdauw van de luizen af en door de luizen met hun sprieten te kietelen stimuleren ze de afgifte van de luizenurine. Bladluizen zijn dus het melkvee van de mieren. Lieveheersbeestjes zijn zeer geduchte vijanden van de bladluizen. Ze worden ook door de mens ingezet ter bestrijding van de luizen.

Andere vijanden van de luizen zijn mijten, minuscule kleine gekleurde beestjes. Ze zitten altijd verscholen in de haarbos die je, als je goed kijkt, ziet zitten in de nerfoksel van het blad. Hierin zitten tientallen mijten die ieder toch zo’n vijftig luizen per dag opeten. De schuilplek van haren noemt men een mijtenhuisje. Even goed kijken dus naar het blad van de linde. Op kleurloze honingdauw kan ook een schimmel gaan groeien en dit wordt dan zwart. Het heet dan roetdauw. Wat opvalt, is dat er vaak vele dode bijen en hommels onder de bloeiende linde liggen. Lang dacht men dat er een dodelijk giftig stofje in de nectar zat maar dit blijkt toch niet zo. Het blijkt dat ze sterven van de honger. Er zit relatief weinig nectar in de sterk geurende bloem, maar door de sterke geur worden insecten uit de hele omgeving aangetrokken. Ze moeten ver vliegen en hebben dan meer suikers verbruikt, dan dat de linde via nectar kan bieden. De bijen en hommels sterven dus aan de hongerdood. Deze dode hommels en bijen worden weer opgeruimd door de vuurwantsen die in grote aantallen leven op en rond de linde.

Lindebomen zijn meegebracht door de Romeinen, vooral  voor de schaduw en omdat ze het hout, blad en de bast goed konden gebruiken. De Latijnse naam voor een linde is Tilia en dit betekent vezel. Vezel van de bast werd gebruikt als schoeisel, touw en veter voor in de Romeinse sandalen. Het blad was goed veevoer en het zeer zachte hout werd gebruikt voor houtsnijwerk. Alle heiligenbeelden zijn gesneden uit lindehout, net zoals de eerste letterstempel. De eerste houten wc-brillen waren ook van lindehout. Lindehoutskool werd gebuikt zoals we nu Norit gebruiken, tegen buikloop. De houtskool bindt rotting en gistingsbacteriën die vervolgens het lichaam via de natuurlijke weg verlaten. Het afkooksel van het lindeblad werd wel gebruikt tegen spit in de rug.
Kortom kom je langs een lindeboom: even stoppen, goed kijken en genieten.

Meer natuur? Luister dan 's zaterdags van 10 tot 11 uur naar Kiekdor bij Omroep Berg en Dal.

Met natuurlijke groet,

Henk Eikholt.

Naar het overzicht

Henk Eikholt

Over de schrijver

Henk Eikholt

Henk Eikholt ziet wat de meeste andere mensen niet zien: Ik laat je wel even zien wat in die takkenril allemaal wel niet leeft.” Vanuit zijn huis in Groesbeek – de Horst loop je over het onverharde pad langs de Groesbeek het landschap in.

Lees meer

© 2019  |  RvB Media - Topic Magazines  |  Privacyverklaring