Gewoon is bijzonder

Soms kijk ik op internet weleens naar muziekconcerten of naar cabaretvoorstellingen. Mensen staan of zitten op elkaar gepropt in een muziekzaal, theater of schouwburg. Aerosol knalt door de lucht, maar speelt geen grote rol.

Soms kijk ik op internet weleens naar muziekconcerten of naar cabaretvoorstellingen. Mensen staan of zitten op elkaar gepropt in een muziekzaal, theater of schouwburg. Aerosol knalt door de lucht, maar speelt geen grote rol.

Ik zie het stadsleven voorbij komen bij televisieopnames van voor de coronacrisis, nog niet eens zo lang geleden. Mensen hokken gezellig samen op een terras, corona? Wat corona? Voetbalbeelden van soms nog geen anderhalf jaar terug vullen regelmatig de beeldbuis. De stadions zitten nog vol. Het lijkt een eeuwigheid geleden. Zouden de mensen toen enig idee hebben gehad dat ons een pandemie te wachten stond? Ik denk het niet. Nu mag er bijna niet meer voor publiek gespeeld worden en lijken de voetbaltempels eerder op een mortuarium dan op een sporttheater waar mensen voor hun vermaak naartoe gaan. Ik kan me het leven van voor de coronacrisis bijna niet meer voorstellen. Het is zo anders nu. Mensen dragen verplicht een mondkapje in een openbare ruimte; de gemoedelijkheid in supermarkten is deels verdwenen; je herkent elkaar amper met zo’n mondmasker en om te winkelen moet je een afspraak maken. Het voelt zo onwerkelijk allemaal, je kunt ernstig ziek worden of doodgaan aan sociale contacten die je hele leven lang vanzelfsprekend zijn geweest. Toch is het de realiteit waar we het mee moeten doen. Kroegen, bioscopen, theaters, musea, restaurants, winkels en voetbalvelden, alles is er nog, maar ze liggen er verlaten bij. Je mag er niet of nauwelijks naartoe. Alsof je overal lekkere hapjes ziet liggen, maar je er niet van mag genieten. Afblijven! Wat verlang ik terug naar het leven van vroeger. Nou ja, vroeger, van ruim een jaar geleden. Gewoon een keer een kop koffie drinken op een terras. Het leek zo gewoon, maar nu is het als een fata morgana in de woestijn. Maar laten we hoop houden, de vaccins worden inmiddels op steeds grotere schaal toegediend. Hopelijk kunnen we de draad van het normale leven snel weer oppakken.

Normale leven?! Nee, een bijzonder leven, zo heeft het afgelopen jaar ons geleerd.


Jan de Valk

Naar het overzicht

Jan de Valk

Over de schrijver

Jan de Valk

Jan schrijft met passie en beleving en dat lees je terug!

Lees meer

© 2021  |  RvB Media - Topic Magazines  |  Privacyverklaring