Ontroering…

De mensen die mij kennen weten dat mijn werk mijn passie is en dat er niets anders in de wereld is wat ik zou willen doen. En dat is echt zo, voor de volle 100%. Maar soms, heel soms, denk ik heel even; wat zou ik nu graag een ander beroep hebben. Niet omdat ik mijn werk dan niet leuk vind maar omdat het overlijden van iemand zo heftig en/of oneerlijk is dat het verdriet ook mij verscheurd. Ook dan weet ik en voel ik natuurlijk dat ik er voor de familie wil, kan en moet zijn. En ook dan zet ik alles op alles om iemand een persoonlijk, warm en passend afscheid te geven.

De afgelopen maanden waren er meerdere intense uitvaarten. Ik vind het altijd een eer wanneer mensen mij het vertrouwen geven om hen bij te staan. Daarbovenop raakte ik enorm ontroerd door de lieve appjes, sms’jes en Messenger berichten waarin mensen mij sterkte wensen. Mij! Vrijwel alle berichten begonnen met; “Ik weet niet of het gepast is maar moet ook aan jou denken op dit moment”. Dat vind ik zo ongelooflijk lief en dat heeft me extra kracht gegeven. En toen er op het einde van een uitvaart over mijn wang een traan biggelde dacht ik, wat ontzettend onprofessioneel. Maar ook daar waren de woorden van verschillende aanwezigen; wat fijn om te zien dat jij ook een mens bent.

En zo is het maar net. We zijn allemaal maar gewoon mensen. Mensen die elkaar helpen om de zware dingen van het leven met glitterkracht te leren dragen. En mensen die de mooie momenten met een gouden randje samen delen. Dat is wat ons verbindt en die verbinding ontroert me.

Liefde houdt niet op waar het leven eindigt…

Marie-José Peters-Boerman

www.uitvaartverzorging-mariejose.nl